Bazı kelimeler vardır; yalnızca bir anlam taşımaz, bir ruh hâlini de içinde saklar. "Meftun" da onlardan biridir. Günlük hayatta pek sık kullanılmasa da, yüreğe dokunan derinliğiyle hâlâ yaşamaya devam eder. Meftun olmak; bir şeye, bir insana ya da bir davaya gönülden bağlanmak, hayranlık duymak, adeta kendini onda bulmaktır.
Ne yazık ki günümüzde insanlar, meftun olmayı çoğu zaman yalnızca aşkla sınırlandırıyor. Oysa insan, bir kitaba meftun olabilir; bir ağacın gölgesine, bir çocuğun gülüşüne, vatanına, emeğine ya da hakikate de meftun olabilir. Gerçek meftuniyet, insanı güzelleştirir; ona sabrı, sadakati ve vefayı öğretir.
Fakat her meftuniyet mutluluk getirmez. Yanlış insanlara, sahte değerlere ya da geçici heveslere duyulan hayranlık, zamanla büyük hayal kırıklıklarına dönüşebilir. Çünkü meftun olmak, gözleri kapatmak değil; gönülle görmeyi bilmektir.
Hayatın koşuşturması içinde birçok duygu hızla tüketiliyor. İnsanlar, hayran olmadan eleştiriyor; tanımadan yargılıyor; sevmeden vazgeçiyor. Oysa meftuniyet, emek ister. Tanımayı, anlamayı ve kıymet bilmeyi gerektirir.
Belki de yeniden meftun olmamız gereken şey; iyilik, merhamet ve insanlıktır. Çünkü bunlara gönülden bağlanan bir toplumda kin değil sevgi, çıkar değil vicdan hüküm sürer.
Unutmayalım ki insan, neye meftunsa zamanla ona benzer. Bu yüzden gönlümüzü emanet ettiğimiz değerleri doğru seçmeli; bizi yücelten, olgunlaştıran ve insanlığımızı büyüten güzelliklere meftun olmalıyız.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.