Her yıl Rabiülevvel ayının on ikinci gecesi geldiğinde, minarelerden yükselen salâ sesleri yüreğimizi bir başka titretir. Mevlid Kandili… Sadece bir doğum günü değil; sevgili Peygamberimizin (SAV) nurunun bu dünyaya düştüğü o mübarek anın hatırasıdır.
Bu gece, takvim yapraklarından taşar; evlere, camilere, gönüllere yayılır. Osmanlı’dan bu yana Anadolu’da Mevlid, Süleyman Çelebi’nin o yumuşak dizeleriyle okunur. “Allah adın zikredelim evvela…” diye başlayan o meşhur manzume, asırlar geçse de hâlâ aynı heyecanı uyandırır.
Camilere koşan cemaat, evlerde bir araya gelen aileler, televizyon başında dinleyenler… Hepsi aynı duyguda birleşir: Sevgi, hürmet ve şükür. Mevlid Kandili’nin asıl güzelliği, bizi günlük telaşlardan çekip almasıdır. O gece, “Ben ne kadar O’nun ahlakına yakınım?” diye sorma fırsatı doğar. Merhamet, adalet, tevazu, dürüstlük…
Efendimiz’in hayatından süzülen bu değerler, kandil gecesinde yeniden hatırlanır. Belki de en çok buna ihtiyacımız vardır bugün: Gürültülü dünyada sakin bir muhasebe anı. Bu geceyi yalnızca ritüellerle sınırlamamak gerekir. Komşuya götürülen bir tabak tatlı, ihtiyaç sahibine uzatılan bir el, anne-babaya edilen bir dua… Hepsi Mevlid’in ruhuna uygundur. Çünkü Peygamber sevgisi, sözde değil, davranışta kendini gösterir.
Elbette herkesin Mevlid’i yaşayış biçimi farklıdır. Kimisi camiye koşar, kimisi evinde sessizce Kur’an okur, kimisi de sadece “Allah’ım, O’nun şefaatine nail eyle” diye içinden niyaz eder. Hepsi makbuldür. Önemli olan, bu gecenin kalpte bir iz bırakmasıdır.
Mevlid Kandili, aslında her yıl bize şunu fısıldar: “Sen de nurdan bir emanet taşıyorsun. O emaneti güzel yaşa.” Bu hatırlatma, ne kadar kıymetli…Bu mübarek gecede Rabbim gönüllerimizi Peygamber sevgisiyle doldursun. Ailelerimize huzur, ülkemize birlik, gönüllerimize ferahlık versin. Mevlid’iniz mübarek olsun.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.