Şeytan pılını pırtını toplayıp memleketi terk edeli çok oldu.
Güzel memleketimin yolsuzu, hırsızı, arsızı, utanmazı, takiyecisi, ahlaksız ahlakçısı bu kadar çokken;
“şeytana pabucunu ters giydirecek insan” kontenjanı dolmuş taşıyorken,
ortada doğru dürüst “dürtecek adam” kalmamışken;
ayıp yapanın,
günah işleyenin,
haksızlığı onaylayanın,
adaletsizliğe ortak olanın,
bütün bunlara ses çıkarmayıp üstüne bir de alkış tutanın haddi hesabı yokken şeytan niye oyalansın buralarda?
Mesaisini niye boşa harcasın?
Kendini yok yere niye yorsun?
Bir kenarda durup olan biteni seyretmekten, akla ziyan işlere şaşırmaktan o bile bıktı zahir.
Kolay mı? Çamurdan yaratıldığı için hâkir gördükleri tahtını elinden alıverince o da neye uğradığını şaşırdı.
Bir tekerleme var çocukluğumdan aklımda kalan: Buraya bir kuş konmuş. Bu tutmuş, bu kesmiş, bu pişirmiş, bu yemiş, bu da “Hani bana? Hani bana?” demiş.
Yoksa şöyle miydi? Memleketin birinde biri çalmış, biri çırpmış, biri dolandırmış, biri yemiş; şeytan bakmış ki ona ne yapacak iş kalmış ne yoldan çıkaracak adam, sessizce çekip gitmiş.
