İnsan her zaman dengine denk gelmez.
İnsan insana bazen küçük, eksik, az; bazen büyük, fazla, ağır gelir. Denk gelirse ne âlâ yoksa ya kuşatır ya bunaltır.
İnsan insana hep yeni bir şeyler öğretir. Kimi zaman bile isteye kimi zaman farkına bile varmadan yapar bunu.
Hayatta en çok kendisine ihtiyaç duyduğunu sandığın insan an gelir sana aslında kimseye ihtiyacın olmadığını öğretir.
Düştüğün yerden seni kaldıracak gücün sende olduğunu öğretir.
O olmadan tökezlemeden yürüyemeyeceğini düşündüğün yolda yalnız başına daha sağlam adımlar atabileceğini öğretir.
Ne kadar istesen de zorlasan da çabalasan da bazen olmayacağını öğretir.
Seni uyumsuz yapanın her zaman eksik olmandan değil çoğu zaman fazla olmandan ötürü olduğunu öğretir.
Değer vermeyerek kıymetini öğretir.
Küçümseyerek yüceliğini öğretir.
Hafife alarak varlığının farkına varmanı öğretir.
Yok sayarak kimliğini nasıl bulacağını öğretir.
Bekleterek sabrı öğretir.
Verdiği sözden dönerek sebat etmenin anlamını öğretir.
Hasılı öğretir de öğretir.
İnsan insanın hayatından çıkarken bile giderayak öğretir. Belki de en önemli öğretisi budur.
Sana ne kadar ‘sen’ olduğunu ne kadar ‘siz’ olduğunuzu öğretir.
Gidişinden sonra eksilecek misin artacak mısın, savrulacak mı tutunacak mısın onu öğretir.
Sevilmek için işe yarar olmanın yetmediğini öğretir.
Gidişiyle kendi ederinin ne olduğunu da öğretir.
İnsanın insanın içinde açtığı boşluk özü kadardır çünkü. Kimi onunla birlikte hayatınıza aldığınız gereksiz her şeydir, kimi altı üstü üç beş çöp torbasıyla atıp kurtulacağınız kalabalıktır, kimi yokluğu varlığından daha evla olandır, kimi gidişinin yarattığı çöküşle dünyanızı yutabilecek bir kara deliktir.
İnsan insanı yitirdiğinde üzülür oysa der ki Şeyh-i Ekber: “Her şeyi kaybettin sandın oysa sadece sahte olan gitti.”
Sahte olanı kaybetmek yitirmekten sayılmaz. Üzülmeyin o vakit, öğrenin sadece.
