İNSAN SORU SORMALI 

İnsan, bazen cevaplardan çok sorularıyla büyür. Çünkü soru sormak; merak etmekten öte, düşünmenin, sorgulamanın ve gerçeği aramanın ilk adımıdır.

Hayat bize çoğu zaman hazır cevaplar sunar. “Böyle gelmiş, böyle gider” derler. “Herkes böyle yapıyor” derler. “Sorgulama, kabullen” derler. Oysa insanın aklı, yalnızca kabullenmek için değil; anlamak, araştırmak ve doğruyu bulmak için vardır.

İnsan kendisine de soru sormalı:

Ben nereye gidiyorum?

Yaşadığım hayat gerçekten benim hayatım mı?

Doğru bildiklerim gerçekten doğru mu?

Kırdığım bir kalp var mı?

Sustuklarım kadar söylediklerim de önemli mi?

Bugün dünden daha iyi bir insan olabildim mi?

Bazen en zor sorular, başkalarına değil, insanın kendisine sorduklarıdır.

Soru sormayan insan, başkasının çizdiği sınırlar içerisinde yaşamaya mahkûm olur. Oysa sorgulayan insanın ufku genişler. Çünkü her soru yeni bir kapının anahtarını taşır.

Fakat soru sormak, her şeye itiraz etmek değildir. Sorgulamak; hakikate ulaşma cesaretidir. Bilmediğini kabul edebilmek, öğrenmeye açık olmak ve gerektiğinde yıllardır savunduğun bir düşüncenin yanlış olabileceğini göze alabilmektir.

Bugün toplum olarak belki de en çok ihtiyacımız olan şeylerden biri budur: Daha çok soru, daha az peşin hüküm.

Çünkü doğru soruyu sormadan doğru cevabı bulmak mümkün değildir.

Unutmayalım; çocuklar dünyayı sorularla keşfeder. Bilim sorularla ilerler. Felsefe sorularla doğar. İnsan ise çoğu zaman hayatının en büyük değişimlerini, kendisine sorduğu tek bir soruyla başlatır.

Öyleyse insan sormalı…

Korkmadan, çekinmeden, kırmadan ve kırılmadan.

Çünkü bazen bir soru, bir ömür boyu taşınan yanlışın yükünü omuzlarımızdan alır.

Ve belki de hayatın en önemli sorusu şudur:

“Ben gerçekten nasıl bir insan olmak istiyorum?”

Bu sorunun cevabını bulduğumuz gün, hayatımızın yönü de değişmeye başlayacaktır.