İnsan, hayatı boyunca en çok insandan yara alır, yine en çok insanda şifa arar. Çünkü insan, insansız yaşayamaz. Ancak bazen yaşananlar öyle derin izler bırakır ki, insanı insandan uzaklaştırır.
İnsanı insandan soğutan şey; çoğu zaman kötülükten çok, iyilik yaptığı insanlardan gördüğü nankörlüktür.
Samimiyetin karşılığında çıkar görmek, güvenin ardından ihanete uğramak, sevgiyi hak etmeyenlere vermek ve en önemlisi de değer verdiğin insanların seni değersiz hissettirmesi… İşte insanın kalbini yoran asıl şeyler bunlardır.
Bazen söylenen bir söz, yıllarca unutulmaz. Bazen yapılan bir haksızlık, insanın hayata bakışını değiştirir. Çünkü yara her zaman yabancıdan gelmez; çoğu zaman en derin yarayı, en çok güvendiğimiz insanlar açar.
İnsanı insandan soğutan; sevgisizlik, saygısızlık, merhametsizlik ve iki yüzlülüktür. Yüzüne gülen ama arkanı döndüğünde seni konuşan insanlar, dostluk adı altında çıkar ilişkisi kuranlar ve yalnızca işleri düştüğünde hatırlayanlar…
Belki de insanı en çok yoran şey, herkesin göründüğü gibi olmadığını geç öğrenmektir.
Ama yine de tüm insanları aynı kefeye koymamak gerekir. Çünkü kötü insanlar olduğu gibi, iyi insanlar da vardır. Bir insanın yaptığı kötülük yüzünden bütün insanlıktan vazgeçmek, belki de iyilere yapılacak en büyük haksızlıktır.
Hayat bize şunu öğretir:
Herkese güvenme ama güvenmeyi de bırakma. Herkesi sevme ama sevginden vazgeçme. Birileri seni kırdı diye kalbini tamamen kapatma.
Çünkü insanı insandan soğutan şey, insanların kötülüğü olabilir; fakat insanı hayata yeniden bağlayan da yine bir insanın samimiyeti, sevgisi ve güzel yüreğidir.
Unutmayalım;
İnsanlığı kaybetmek kolaydır, insan kalabilmek ise büyük bir erdemdir.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.