İstanbul Çekmeköy’de bir öğretmenimiz “okulda” öğrencisinin bıçaklı saldırısıyla can verdi. Manisa Turgutlu’da bir öğretmenimiz “okulundan” kelepçe takılarak gözaltına alındı, tutuklandı. Kocaeli Kandıra’da bir öğretmenimiz ve okul müdürü, 6284 Sayılı Yasa ile “okuldan” uzaklaştırıldı. Ankara Pursaklar’da bir öğretmenimiz, “okul koridorunda” veli tarafından darp edildi.
İlk olayda hepimiz üzüldük, ülke yasa boğuldu, bütün sendikalar eylem kararı aldık, birleştik. İkinci olayda dağıldık, öğretmeni unuttuk, laiklik, Atatürkçülük derken ülkede rejim krizi çıkacak ve neredeyse tanklar sokağa inecekti! Üçüncü olayda kulaklarımıza inanamadık. Hâkim/savcı ikilisi bizim, “biz bir aileyiz.” klişe sözümüzü yanlış anlamış olacak ki aileyi koruma yasasını devreye soktu ve “uzaklaştırma” tedbiri uyguladı.
Dördüncü olay ise üzerinde doktora öğrencilerinin, “vesayet altındaki sendika üyesine sahip çıkamaz” başlığında tez yazabileceği ve öğretmene yapılan açık şiddetin nasıl örtbas edilmeye çalışıldığını anlatır. Ülkemizde öğretmenlerin toplumdaki saygınlığı ve yaşadığı problemlerle ilgili temel bir yaklaşım problemimiz var.
Son iki ay içinde yaşadığımız ve yukarıda sıraladığım olaylardan sadece ölümlü olaylarda bir araya gelebildiğimiz anlaşılsa da gerçekte bu bile doğru değildir.
Eğitim Sen’in, “Öğretmen Aybüke Yalçın’ın ölümü hepimizin yüreğini acıtmıştır! Başımız sağ olsun.” Diyerek duyurduğu olay, teröristlerin meslek hayatının başında bir öğretmeni şehit ettiği olaydır. Burada terörü lanetleyemeyen bir sendikanın Turgutlu’daki olayda sergilediği ikiyüzlülüğü görme fırsatımız olur.
Öğretmenin öldürüldüğü, darp edildiği, uzaklaştırıldığı, kelepçe ile götürüldüğü vs. her türlü olayı; işin birçok hassasiyet taşıdığını bilmeyen, art niyetli zihni karışık şahıslar çarpıtır, köpürtür, sündürür ve siyasi çekişmelerin malzemesi yaparsa buradan kaos çıkar. Çocuklar kavga eder bir sonraki teneffüs beraber oynar, koşar eğlenir ve kavgaya devam eden büyüklerine gülerler. Okullarda yaşanan olayları şu bilgiler ışığında değerlendirmek gerekir: Bugün öğretmenler birçok problemle karşı karşıyadır.
Akademik başarı üzerine kurgulanmış on iki yıllık zorunlu eğitim, sınavlarda başarısız olan öğrencilerin sebep olduğu problemlere çözüm üretmekte çok gecikmiştir. Okulların güvenlik problemi vardır. Velilerin beklentisi yüksektir. Okul kolay sorgulanır, öğretmen kolay şikâyet edilir olmuştur.
CİMER şikâyetleri öğretmenlerin mesleğe bağlılığını ve adanmışlığını tüketmiştir. Kolay sınıf geçme ve caydırıcılığını kaybeden disiplin yönetmelikleri öğretmeni değersizleştirmiştir. Gençliği tehdit eden dijital bağımlılık, kontrolsüz sosyal medya ve sapkın akımlar, GDO’lu besinler, çözülen aile ve toplum yapısı göz ardı edilerek, bütün sorumluluk okulun ve öğretmenin üzerine yıkılmış durumdadır.
Okullarda uygulanan projeler ve eğitim değeri olmayan birçok iş yükü okulu ve öğretmeni bezdirmiş durumdadır. Sosyal alanlarda öğrencisiyle zaman geçirmeye fırsat bulamayan öğretmenler sürekli dosya tutmakta, form doldurmakta ve okul dışı etkinliklerden okula, öğrencilerine zaman ayıramamaktadır.
Bu bilgiler ışığında bakılınca öğretmen de hata yapabilir, öğretmen de sağlık problemi yaşayabilir diye bakılmalı, öğretmen linçe tabi tutulmamalıdır. Hata yapsa da gerekçesi haklı olsa da hiçbir şiddet olayına masumiyet şemsiyesi açılmamalıdır. Hukuk süreçleri beklenmeli, yargıçlar pedagoji bilen uzmanlardan görüş alarak hüküm vermelidir. İhtisas mahkemeleri kurulmalı, öğretmen daha güçlü yasalarla korunmalıdır.
Biz sendika olarak olaylara bu bilgiler ve ilkelerle yaklaşırız. Bekleyişimiz de müdahalemiz de ziyaretimiz de bir mantık ve ilkeyle yapılır. Anlamayanlara, çarpıtanlara, üzücü olaylardan ucuz kahramanlık çıkarmak isteyenlere de hak ettiği cevabı veririz. Tek derdimiz hangi düşünceden olursa olsun öğretmenin değer görmesi ve bu ülkenin geleceğine hizmet edebilmesini sağlamaktır.
