“Din kul ile Allah arasındadır” sözü, ilk bakışta insanın vicdan ve inanç özgürlüğünü savunan masum bir cümle gibi görünse de İslam’ın din anlayışı açısından son derece eksik ve yanlış bir ifadedir.
Çünkü İslam, dini yalnızca insanın kalbindeki inançtan ibaret görmez; inancın davranışlara, ahlaka, ibadete, aileye, ticarete, siyasete ve toplumsal hayata yansıyan bir tarafı olduğunu açıkça ortaya koyar.
“Din, inanç, kul ile Allah arasındadır.”
Bu söz, öylesine sık tekrarlandı ki zamanla sorgulanmadan kabul edilen basmakalıp bir söz hâline geldi.
Oysa Kur’an’a baktığımızda bunun böyle olmadığını görürüz. Çünkü Kur’an, insanın hayatının her aşamasına ve toplumdaki statüsüne dair ölçüler ortaya koyar.
Din yalnızca insanın kalbinde sakladığı bir inanç değildir.
Din, Allah ile kul arasındaki ilişkiyi düzenlediği gibi kulun diğer kullarla, canlılarla ve varlıklarla ilişkisini de düzenler.
Mesela bir insan:
“Ben Allah’a inanıyorum, namazımı da kılıyorum.” deyip;
- Başkasının malını çalıyorsa…
- Yetimin hakkını yiyorsa…
- İşçisinin ücretini vermiyorsa…
- Tartıda hile yapıyorsa…
- İnsanlara iftira atıyorsa…
- Komşusuna eziyet ediyorsa…
- Makamını çıkarları için kullanıyorsa…
Artık mesele yalnızca kişinin Allah ile arasındaki bir mesele olmaktan çıkar; doğrudan kul hakkına, insanların hukukuna ve toplumsal sorumluluğa dönüşür.
Bu durumda din uyarır ve “Hırsızlık yapamazsın, yetimin hakkını gasp edemezsin, işçinin hakkını geciktiremezsin, emeğini sömüremezsin, tartıyı eksik yapamazsın, iftira edemezsin, komşunun hukukunu çiğneyemezsin, üstlendiğin görevlerde halka hizmeti Hakk’a hizmet olarak görmelisin.” der.
Burada saydığım konuların her biri hakkında Kur’an-ı Kerim’de ayetler, Peygamber Efendimiz’in (s.a.s.) de uyarı mahiyetinde hadis-i şerifleri vardır.
Gördüğünüz gibi dinin, insanın yalnızca secdesine değil, hayatının tamamına sözü vardır. Bazıları dini, hayattan koparıp sadece kişinin iç dünyasında, vicdanında yaşayabileceği bir duygu ve inanç alanı olarak görüyor.
Peygamber Efendimiz (s.a.s.) de insanın ibadetinin yanında ahlakını ve insanlarla ilişkisini sürekli gündemde tutmuş, uyarılarda bulunmuştur.
Dinimiz, camide başka, pazarda başka;
evde başka, iş yerinde başka;
Allah’ın huzurunda başka, insanların karşısında başka bir insan olmayı asla kabul etmez.
Dinin inşa ettiği insan, doğumundan ölümüne kadar hayatının her alanında Allah’ın koyduğu ölçüleri gözetmek durumundadır.
Kişinin, yemesine, içmesine, giyinmesine, uykusuna, tatiline, tercihlerine, evliliğine, ticaretine, siyasetine, dünyasına ve ahiretine din yön verir.
Kısaca din, sadece Allah ile kişinin arasındaki bağ değildir. Kişinin hayatının tamamına sözü olan Rabbânî bir hayat reçetesidir.
Bu yüzden dinin yalnızca “kul ile Allah arasında” olduğunu söylemek büyük bir iftiradır; dinin toplumsal, ahlaki ve hukuki boyutunu da görmezden gelmektir.
İslam, sadece camiden, namazdan, oruçtan ve zekâttan ibaret değildir. İslam, “Kalbim temiz, benim kimseye zararım yok.” diyerek yaşanabilecek bir din de değildir.
Din, bir Müslümanın hayatının tamamına taliptir.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.