“Aradığınız kişiye şu an ulaşılamıyor.” sözünü duyduğumuzda, telefonun geç açılmasına acayip derecede içerliyoruz.
Bir mesajımıza cevap alamıyoruz diye kırılıyoruz.
Birinin bize istediğimiz gibi davranmamasını günlerce kafamıza takıyoruz.
Küçük bir tartışmayı büyütüyor, bazen gurur meselesi yapıyoruz.
Sahip olamadıklarımızın peşinde koşarken sahip olduklarımızı unutuyoruz.
Çocuğumuzun bir sınavdaki düşük notunu, evimizin dağınıklığını, arabanın çizilmesini, iş yerindeki bir olumsuzluğu, arkadaşımızın hoşumuza gitmeyen bir tavrını, ağır gelen bir sözü kendimize yediremiyoruz.
Oysa dünyanın tam orta noktası sayılan bir yerinde bir baba, çocuğuna verecek bir lokma ekmek bulabilmek için yıkıntıların arasında sıra bekliyor.
Bir anne, evladının bugün hayatta olup olmadığını bilmiyor.
Bir çocuk, açlığını unutmak için uyumaya çalışıyor. Bazen dile gelip “Hepinizi Allah'a şikâyet edeceğim.” diyor.
Ve biz...
Bir lokmanın, bir yudum suyun, güven içinde uyumanın, sevdiklerimize sarılabilmenin ne büyük nimet olduğunu unutuyoruz. Çoğu zaman da ancak kaybettiğimizde kıymetini ve değerini anlıyoruz.
Hayatımıza, dert diye gördüğümüz şeylere yeniden bakmanın zamanı gelmiş olmalı.
Şikâyet ettiğimiz şeyler gerçekten dert mi?
Yoksa biz, nimetlerin içinde yaşamayı unutup ufak tefek sıkıntıları hayatımızın merkezine mi koyuyoruz?
Acaba bir kez daha düşünsek mi?
Onlarınki dert ise, bizimki ne...?
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.